Μάνα μου Ελλάς

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε ήσουν απόμακρη και ξένη.


Φορούσες τα φανταχτερά σου τα στολίδια
και αλαζονικά με κοιτούσες με περίσσια περιφρόνηση.
Δεν ήθελα να πιστέψω ότι έπαψες να με νοιάζεσαι,
ότι έπαψες να δακρύζεις για εμένα,
ότι ξεπουλήθηκες για να ντυθείς τα νέα σου τα λούσα.


Σε λυπάμαι μάνα, μα πιο πολύ λυπάμαι εμένα που σε πίστεψα.
Εμένα που ακόμα σ' αγαπώ μα ντρέπομαι να το φωνάξω.


Σε χάνω μάνα και εσύ μου γνέφεις αδιάφορα.
Βυθισμένη στο ίδιο ψέμα που χρόνια τώρα κουβαλάς.
Στα ψεύτικα τα λόγια μαθημένη,
περήφανη κοιτάς τα νέα σου τα κάλλη. 

Και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς..