Το Ποτακτικό κράτος ήταν ένα φέουδο ενός ανδρός στην ‘Αλτα Κορινθία.Αυτό το όνομα πάντα το μπέρδευα με το θωρηκτό Ποτέμκιν. Ο φεουδάρχης ήταν άρχων των αγρών, των γεωργών, των σοδειών,των υδάτων, δασών, των ζωντανών και των τεθνεώτων. Τους έπαιρνε στη δούλεψή του χρησιμοποιώντας τα ταμεία του κράτους για την πληρωμή τους.Τους έδινε από μια καρέκλα να κάθονται και να ξεκουράζονται πριν αρχίσουν να εργάζονται καν.Δεν χρειαζόταν να έχουν γραμματικές γνώσεις, ούτε καν γνώσεις. Μια καρέκλα έπρεπε να έχουν για να κάθονται συνωστισμένοι στις υπηρεσίες του φέουδου.
Γέμισε ο τόπος καρέκλες- καρέκλες και καθήμενους- καθήμενους.
Κάποια στιγμή ο φεουδάρχης κουράστηκε να κυβερνά και εγκατέλειψε το φέουδο και τους καρεκλοκαθήμενους. Τον τράβηξε η φιλοσοφία και οι υπερβατικές έννοιες και αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με αυτά.
Ο νέος άρχοντας του νομού διέταξε τους καθήμενους-καθήμενους να πάρουν τις καρέκλες-καρέκλες τους υπό μάλης και να σκορπίσουν στις διάφορες υπηρεσίες του μοντέρνου φέουδου για να μην δίνουν στόχο για σχόλια. Η μετακίνηση αυτή ονομάστηκε τεχνηέντως ”μετάταξη”.
Μια περίπτωση μετακινούμενης καρέκλας ήταν και η Λέλα.(καλλιτεχνικό όνομα από το Κανέλλα)
Κοπέλα από χωριό, είχε δεν είχε βγάλει το δημοτικό.
Η Λέλα μαζί με την καρέκλα της βρέθηκαν σε μια υπηρεσία που την έλεγαν ”πρωτόκολο”.
Καταχωρούσε έγγραφα σε ένα μεγάλο βιβλίο.
‘Εγραφε με το κεφάλι χωμένο μέσα στο μεγάλο βιβλίο, με γραφή μαθήτριας της δευτέρας δημοτικού , αναλογιζομενη που θα βάλει τον τόνο - ευτυχώς τα πνεύματα και οι περισπωμένες είχαν ήδη καταργηθεί- στα μακριά πατρώνυμα που της θύμιζαν σαρανταποδαρούσα.
Μετά έπρεπε να σκεφτεί για πολλή ώρα αν επρόκειτο για ”εισερχόμενο” ή ”εξερχόμενο”
(τρόμαξε να μάθει να ξεχωρίζει αυτές τις δύο λέξεις) και επειδή πολύ κουραζόταν να σκέφτεται, αποφάσισε να εφαρμόσει την ομοιομορφία σε όλα τα έγγραφα. Μια εβδομάδα όλα εισερχόμενα, μια εβδομάδα όλα εξερχόμενα για να μην έχουν τα έγγραφα παράπονο.
Μετά από λίγο καιρό ήρθε ο έρωτας στο πρόσωπο του οδηγού της υπηρεσίας του Φάνη που, κατά σύμπτωση εντελώς, ήταν από γειτονικό χωριό με ανάλογα με τα δικά της προσόντα.’Ηταν οδηγός αλλά η υπηρεσία δεν είχε αυτοκίνητο να οδηγήσει και καθόταν όλη μέρα στο πρεβάζι και ρέμβαζε.
Αφού έβλεπε μόνο τη Λέλα όλη μέρα την ερωτεύτηκε.
Η Λέλα παντρεύτηκε το Φάνη εν τω άμα, και να η πρώτη εγκυμοσύνη.
Η καρέκλα άδειασε για 2 χρόνια, κάτι η επαπειλούμενη κύηση, κάτι άδεια μητρότητας, κάτι η κανονική άδεια.
Ακολούθησε η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη εγκυμοσύνη.
Η Λέλα έχει να φανεί 10 χρόνια στην υπηρεσία.
‘Οχι πως είχε ιδιαίτερη σημασία που βρισκόταν εκεί.
Η καρέκλα κάτι σιγομουρμούραγε στη μοναξιά της και οι αρμόδιοι της πήγαν συντροφιά μια άλλη καρέκλα με επιβάτη την Κούλα από Τζιμινοχώρι.
Και η Κούλα ακολούθησε την πεπατημένη:
Βαρεμάρα, ”δεν παντρεύομαι να ξεφύγω” σκέφτηκε πονηρά, και ακολούθησαν σειρά οι εγκυμοσύνες, οι άδειες και τα συναφή. Και λίγο αναρρωτική γιατί είχαν πειραχτεί τα νεύρα της από τα πολλά παιδιά.
Λίγο πολύ έτσι λειτούργησε το σύστημα με τις καρέκλες-καρέκλες.
Παραφυάδες υπάρχουν σε όλη τη διοίκηση του νομού και σε αρσενική έκδοση.
Βαρεμάρα και καρέκλες, για αλλαγή παραστάσεων καμιά βερλίγκα για ψώνια, άντε και κανένα ουζάκι μετά τις 12.
Για να ”σταυρώσεις” υπάλληλο πρέπει να ρίξεις τα χαρτιά.
”Λείπει σήμερα” η κλασσική φράση.
”Κάπου εδώ ήταν, περιμένετε θα επιστρέψει”
Αναζητώ τη Λέλα και την Κούλα, τον Αρίστο, τον Αλέκο και το Θανάση.
Κάποτε θα συναντηθούμε, ελπίζω πριν τη δική μου σύνταξη.
Το Ποτακτικό κράτος σε λίγο θα αδειάσει τις καρέκλες γιατί τρέχει για τη σύνταξη.
Και ελπίζει στο ”εφ’ άπαξ”, το ποσό που του παρακρατήθηκε από τους μισθούς που λάμβανε όταν δεν δούλευε.
‘Εχω πλέον λύσει όλες μου τις απορίες.
Απλά καταγράφω τις διαπιστώσεις μου.
Αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί αυτό το Ποτακτικό κράτος με ταλαιπωρεί με χρόνιες αναμονές και διαδικασίες, γιατί πρέπει να μαγκώνομαι στα γρανάζια του, γιατί να σκοντάφτω πάνω στις σκουριασμένες και ποτισμένες με ανία καρέκλες του.
Μόνο αυτό…. τα υπόλοιπα τα έχω ενστερνιστεί και αφομοιώσει.
Γέμισε ο τόπος καρέκλες- καρέκλες και καθήμενους- καθήμενους.
Κάποια στιγμή ο φεουδάρχης κουράστηκε να κυβερνά και εγκατέλειψε το φέουδο και τους καρεκλοκαθήμενους. Τον τράβηξε η φιλοσοφία και οι υπερβατικές έννοιες και αποφάσισε να ασχοληθεί αποκλειστικά με αυτά.
Ο νέος άρχοντας του νομού διέταξε τους καθήμενους-καθήμενους να πάρουν τις καρέκλες-καρέκλες τους υπό μάλης και να σκορπίσουν στις διάφορες υπηρεσίες του μοντέρνου φέουδου για να μην δίνουν στόχο για σχόλια. Η μετακίνηση αυτή ονομάστηκε τεχνηέντως ”μετάταξη”.
Μια περίπτωση μετακινούμενης καρέκλας ήταν και η Λέλα.(καλλιτεχνικό όνομα από το Κανέλλα)
Κοπέλα από χωριό, είχε δεν είχε βγάλει το δημοτικό.
Η Λέλα μαζί με την καρέκλα της βρέθηκαν σε μια υπηρεσία που την έλεγαν ”πρωτόκολο”.
Καταχωρούσε έγγραφα σε ένα μεγάλο βιβλίο.
‘Εγραφε με το κεφάλι χωμένο μέσα στο μεγάλο βιβλίο, με γραφή μαθήτριας της δευτέρας δημοτικού , αναλογιζομενη που θα βάλει τον τόνο - ευτυχώς τα πνεύματα και οι περισπωμένες είχαν ήδη καταργηθεί- στα μακριά πατρώνυμα που της θύμιζαν σαρανταποδαρούσα.
Μετά έπρεπε να σκεφτεί για πολλή ώρα αν επρόκειτο για ”εισερχόμενο” ή ”εξερχόμενο”
(τρόμαξε να μάθει να ξεχωρίζει αυτές τις δύο λέξεις) και επειδή πολύ κουραζόταν να σκέφτεται, αποφάσισε να εφαρμόσει την ομοιομορφία σε όλα τα έγγραφα. Μια εβδομάδα όλα εισερχόμενα, μια εβδομάδα όλα εξερχόμενα για να μην έχουν τα έγγραφα παράπονο.
Μετά από λίγο καιρό ήρθε ο έρωτας στο πρόσωπο του οδηγού της υπηρεσίας του Φάνη που, κατά σύμπτωση εντελώς, ήταν από γειτονικό χωριό με ανάλογα με τα δικά της προσόντα.’Ηταν οδηγός αλλά η υπηρεσία δεν είχε αυτοκίνητο να οδηγήσει και καθόταν όλη μέρα στο πρεβάζι και ρέμβαζε.
Αφού έβλεπε μόνο τη Λέλα όλη μέρα την ερωτεύτηκε.
Η Λέλα παντρεύτηκε το Φάνη εν τω άμα, και να η πρώτη εγκυμοσύνη.
Η καρέκλα άδειασε για 2 χρόνια, κάτι η επαπειλούμενη κύηση, κάτι άδεια μητρότητας, κάτι η κανονική άδεια.
Ακολούθησε η δεύτερη, η τρίτη, η τέταρτη εγκυμοσύνη.
Η Λέλα έχει να φανεί 10 χρόνια στην υπηρεσία.
‘Οχι πως είχε ιδιαίτερη σημασία που βρισκόταν εκεί.
Η καρέκλα κάτι σιγομουρμούραγε στη μοναξιά της και οι αρμόδιοι της πήγαν συντροφιά μια άλλη καρέκλα με επιβάτη την Κούλα από Τζιμινοχώρι.
Και η Κούλα ακολούθησε την πεπατημένη:
Βαρεμάρα, ”δεν παντρεύομαι να ξεφύγω” σκέφτηκε πονηρά, και ακολούθησαν σειρά οι εγκυμοσύνες, οι άδειες και τα συναφή. Και λίγο αναρρωτική γιατί είχαν πειραχτεί τα νεύρα της από τα πολλά παιδιά.
Λίγο πολύ έτσι λειτούργησε το σύστημα με τις καρέκλες-καρέκλες.
Παραφυάδες υπάρχουν σε όλη τη διοίκηση του νομού και σε αρσενική έκδοση.
Βαρεμάρα και καρέκλες, για αλλαγή παραστάσεων καμιά βερλίγκα για ψώνια, άντε και κανένα ουζάκι μετά τις 12.
Για να ”σταυρώσεις” υπάλληλο πρέπει να ρίξεις τα χαρτιά.
”Λείπει σήμερα” η κλασσική φράση.
”Κάπου εδώ ήταν, περιμένετε θα επιστρέψει”
Αναζητώ τη Λέλα και την Κούλα, τον Αρίστο, τον Αλέκο και το Θανάση.
Κάποτε θα συναντηθούμε, ελπίζω πριν τη δική μου σύνταξη.
Το Ποτακτικό κράτος σε λίγο θα αδειάσει τις καρέκλες γιατί τρέχει για τη σύνταξη.
Και ελπίζει στο ”εφ’ άπαξ”, το ποσό που του παρακρατήθηκε από τους μισθούς που λάμβανε όταν δεν δούλευε.
‘Εχω πλέον λύσει όλες μου τις απορίες.
Απλά καταγράφω τις διαπιστώσεις μου.
Αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί αυτό το Ποτακτικό κράτος με ταλαιπωρεί με χρόνιες αναμονές και διαδικασίες, γιατί πρέπει να μαγκώνομαι στα γρανάζια του, γιατί να σκοντάφτω πάνω στις σκουριασμένες και ποτισμένες με ανία καρέκλες του.
Μόνο αυτό…. τα υπόλοιπα τα έχω ενστερνιστεί και αφομοιώσει.
Οι καρέκλες- καρέκλες με τους καθήμενους -καθήμενους είναι βίωμα και παράσταση καθημερινή.
Μάγια Φουργιώτη
Σχετικά άρθρα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου