Σε βλέπω να πελαγώνεις και να σαστίζεις με τα βιβλία που σου δίνουν, για να μάθεις αυτά που θέλουν αυτοί και να ξεχάσεις αυτά που δεν πρέπει να ξέρεις, διότι φοβούνται όταν.....
ξέρεις, φοβούνται πολύ.
Σε βλέπω να περνάς τα καλύτερα σου χρόνια πάνω από πειραματικά βιβλία, που σου μαθαίνουν ένα και μόνο πράγμα, να μην σκέπτεσαι, να μην προσπαθείς και να μην ενεργείς.
Σε βλέπω να σπουδάζεις μέσα σε πανεπιστήμια, που θυμίζουν προεκλογικά καφενεία του 1981, θύρες γηπέδων των ποιο φανατικών οπαδών, κέντρα περίθαλψης και εκτόνωσης λαθρομεταναστών και πεδία βάρβαρων συγκρούσεων.
Σε βλέπω να πονάς, βλέποντας την πατρίδα σου να την πνίγουν και να την κομματιάζουν βρώμικα χέρια και μυαλά, που το μόνο που θέλουν είναι να σε κάνουν πρόσφυγα και πάλι.
Σε βλέπω να γυρνάς σαν χαμένος στους δρόμους, με δεκάδες πτυχία στο χέρι και μια τεράστια τσάντα γεμάτη βιογραφικά, παρακαλώντας τον κάθε κατώτερο από εσένα να σε πάρει στην δούλεψη του, για να σου δώσει 400 ευρώ μισθό, που για εσένα αυτός ο άθλιος μισθός θεωρείτε πλέον ως αρχή ζωής, αλλά για τον αφέντη, είναι μια ζαριά στο καζίνο.
Σε βλέπω να προσκυνάς και να χάνεις την αξιοπρέπεια σου μέσα στα γραφεία του κάθε πασά, για μια θέση στον ήλιο, που όμως αυτόν τον ήλιο, τον έχουν προ πολλού σβήσει και εξαφανίσει.
Σε βλέπω να φοβάσαι να κάνεις οικογένεια και να την μεγαλώσεις όπως πρέπει, διότι με τα χρήματα που βγάζεις, δεν μπορείς ούτε την στεναχώρια σου να αγοράσεις.
Σε βλέπω να βγαίνεις στους δρόμους και να φωνάζεις με την γροθιά σφιγμένη, αλλά φοβάσαι να την κτυπήσεις επάνω στο μαχαίρι, που τόσα χρόνια κόβει τα όνειρα σου.
Σε βλέπω να χάνεις το μοναδικό πράγμα που σου είχε απομείνει, την ελπίδα για το αύριο, την όρεξη για το σήμερα και την νοσταλγία για το χθες.
Σε βλέπω να μην έχεις όνειρα, σχέδια, πατρίδα να πιστέψεις και θέλεις να φύγεις, να πας αλλού, αλλά σκέπτεσαι γιατί εγώ και όχι αυτοί και πάλι φοβάσαι και πνίγεσαι στις σκέψεις σου.
Σε βλέπω να ζεις μέσα στον φόβο και στον τρόμο, που σου έφεραν με το ζόρι, χωρίς να σε ρωτήσουν και τώρα σου λένε, φύγε εσύ που φοβάσαι, για να έρθουν αυτοί που δεν σε φοβούνται.
Σε βλέπω να γυρεύεις δανεικά, για να ξεχρεώσεις ότι οι άλλοι σου έκλεψαν και τρελαίνεσαι και ξαναλές, γιατί εγώ και όχι αυτοί.
Σε βλέπω στο δρόμο αφηρημένο και χαμένο, μέσα στις σκέψεις σου να μονολογείς και από το στόμα σου να ακούγονται μόνο συγκεκριμένες λέξεις, κλέφτες, προδότες, απατεώνες.
Και ενώ είσαι ακόμα μόλις 20 ετών, σε βλέπω να γερνάς και να θλίβεσαι πίσω από τις μαριονέτες και τα κέρινα ομοιώματα που σε προσπερνάνε στο δρόμο, φορώντας πανάκριβα κοστούμια, κάνοντας την ζωή σου, ζωή τους.
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου